W Wielkanoc moja córka otworzyła swój prezent – ​​puste pudełko. Jej ojciec roześmiał się: „Dzieci takie jak ona nie powinny niczego oczekiwać”. Moja siostra dodała: „Tak jak jej matka – nic niewarte”. Łzy napłynęły jej do oczu. Ale potem wyszeptała: „Ja też mam prezent dla ciebie, dziadku”. Otworzył je… i zbladł.

Podał jej go. Wydawał się zaskakująco lekki jak na swój rozmiar.

Drobne dłonie Lily lekko drżały, gdy szarpała wstążkę. Ta łatwo odpadła. Uniosła wieczko pudełka.

Nic.

Było zupełnie pusto. Na dnie pustej przestrzeni leżał tylko kawałek taniego, białego papieru.

Silas parsknął suchym, ochrypłym śmiechem, który brzmiał jak suche liście szurające po chodniku. „Naga, zupełnie jak twoja przyszłość, dziecko. Dzieci takie jak ona nie powinny niczego oczekiwać od tej rodziny. Potraktuj to jako lekcję realizmu”.

Beatrice pochyliła się nad stołem, a jej ciężki diamentowy naszyjnik brzęknął w kieliszku z winem. „Czemu się dziwisz, Silas?” – prychnęła, a jej głos przepełniony był jadowitym elitaryzmem. „Jest taka sama jak jej matka. Nic nie warta. Drenuje nasze zasoby. Obie przyszły dzisiaj, licząc na jałmużnę”.