“To nie twoja sprawa.”
“Wszystko, co dotyczy mojej matki, jest moją sprawą.”
Ousman wstał.
Uważaj, Sakina. Jesteś tu sama.
Spojrzała w stronę pokoju, w którym spała jej matka.
„Nie” – powiedziała. „Nie jestem sama”.
Tego wieczoru Hadja Ramatou opowiedziała mu wszystko.
Na początku, po wyjeździe Sakiny do Ameryki, Ousman i Mariama byli dla niej mili. Przywieźli jedzenie i obiecali zarządzać pieniędzmi. Potem zaczęli mówić, że pieniądze im nie wystarczają. Dom wymagał remontu, rodzina była zadłużona i musieli sprzedać ziemię, aby rozwiązać swoje problemy.
Przynieśli mu jakieś dokumenty i poprosili go o ich podpisanie.
„Ufałam im” – powiedziała Hadja Ramatou. „Był dla mnie jak brat”.
Później nazywali ją roztrzepaną, trudną, ciężarem. Mówili, że potrzebuje spokojniejszego miejsca do odpoczynku. Potem zabrali ją do opuszczonego domu i przestali przychodzić.
„Czekałam” – mruknęła jej matka. „Myślałam, że wrócą”.
Sakina odwróciła twarz, nie mogąc oddychać z powodu bólu.
“Dlaczego mi nie powiedziałeś?”
„Byłeś daleko. Nie chciałem cię skrzywdzić.”
“Cierpiałeś.”
Jej matka spojrzała na nią starymi, zmęczonymi oczami.
“Takie jest życie.”
„Nie” – powiedziała Sakina. „To właśnie ci zrobili”.
Matka wsunęła rękę pod poduszkę i podała jej złożoną kopertę. W środku znajdowała się podarta kopia dokumentu. Sakina zdołała rozszyfrować kilka słów: przelew, ziemia, podpis.
Jednak podpis nie przypominał podpisu jej matki.
Następnego dnia Sakina zaczęła szukać dowodów.
W kantorze kasjerka niechętnie potwierdziła to, co już podejrzewała: Ousman odzyskał prawie wszystkie pieniądze, które wysłała. Czasami Ibrahima przychodził je odebrać. Na kilku formularzach widniało nazwisko jego matki, ale podpis był zbyt pewny siebie, zbyt asertywny.
„To nie jest jej pismo” – mruknęła Sakina.
W urzędzie stanu cywilnego odkryła dokumenty potwierdzające, że ziemia jej ojca została sprzedana firmie powiązanej z zamożnym biznesmenem. Transakcja została zatwierdzona przez Ousmana, działającego w charakterze jego przedstawiciela prawnego.
Ponownie podpis nie zgadzał się z podpisem jego matki.
Gdy wychodziła z biura, zadzwonił jej telefon.
Głos, którego nie rozpoznała, powiedział: „Przestań zadawać pytania”.
Sakina zamarła.
“Kto tam?”
“Powinieneś wrócić tam, skąd przyszedłeś.”
Następnie połączenie zostało przerwane.
Przez chwilę strach ścisnął jej gardło. Potem pomyślała o swojej matce, leżącej na tej macie, czekającej na pomoc, która nigdy nie nadeszła.
Włożyła telefon do torebki i poszła dalej.
Jej kolejnym tropem była Néné Cissé, była pracownica domu rodzinnego. Po godzinach poszukiwań Sakina odnalazła ją na skromnym dziedzińcu w Coloma.
Kiedy Néné ją zobaczyła, pozostała nieruchoma.
Przeczytaj więcej na następnej stronie >>
