„Problem już istnieje”.
Zadzwoniła po taksówkę i zawiozła matkę do szpitala. Pielęgniarki spojrzały na Hadję Ramatou z troską. Lekarz zbadał ją dokładnie, a następnie zwrócił się do Sakiny.
„Jego stan jest poważny” – powiedział lekarz. „I przez długi czas był zaniedbywany”.
Sakina poczuła się, jakby została uderzona.
„Miała się leczyć. Wysyłałem jej pieniądze co miesiąc”.
Wyraz twarzy lekarza złagodniał.
„Następnie musisz dowiedzieć się, gdzie podziały się te pieniądze”.
Podczas gdy jej matka odpoczywała, Sakina przeglądała wyciągi bankowe. Miesiąc po miesiącu. Rok po roku. Płatności dla Ousmana Barry’ego.
Suma ta sprawiła, że zadrżały mu ręce.
Gdy wróciła z matką do domu rodzinnego, cały dziedziniec ucichł.
Mariama gwałtownie wstała. „Przyprowadziłeś ją tutaj?”
Sakina nie odpowiedziała. Pomogła matce wejść do czystego pokoju, podłożyła jej poduszkę pod głowę i pocałowała ją w czoło.
„Odpocznij” – mruknęła.
Następnie wróciła do salonu.
Ousman właśnie przybył.
„Wyszedłeś wcześniej” – powiedział.
“Poszedłem odwiedzić moją matkę.”
Zapadła ciężka cisza.
Twarz Mariamy stężała. „Kto ci powiedział, gdzie ona jest?”
Sakina to zignorowała.
„Jak długo mieszka w tym opuszczonym domu?”
Ousman usiadł powoli, jakby przygotowywał się do przejęcia kontroli.
„Sakina, sprawy nie są takie proste, jak ci się wydaje.”
„Więc wyjaśnij je.”
„Twoja matka stała się trudna. Odmówiła wszelkiej pomocy. Chciała odejść.”
„Chciała mieszkać na materacu w zrujnowanym domu, podczas gdy jej własny dom był remontowany?”
Ousman zacisnął szczękę.
„Wyjechałeś osiem lat temu. Nie wracaj i nie oskarżaj tych, którzy zostali”.
„Byłam daleko” – powiedziała Sakina. „Ale nigdy jej nie porzuciłam. Czy możesz powiedzieć to samo?”
Mariama zrobiła krok naprzód. „Myślisz, że pieniądze rozwiążą wszystko? Życie jest tu ciężkie”.
„Wiem, że życie jest ciężkie. Dlatego wysłałem jej pieniądze. Na jej lekarstwa. Na jej jedzenie. Na jej opiekę. Pokaż mi rachunki”.
Nikt nie odpowiedział.
Sakina rozejrzała się dookoła: płytki, nowe meble, telewizor, samochód zaparkowany przed domem.
Potem zapytała: „A co z dokumentami, które podpisała?”
Wyraz twarzy Ousmana uległ zmianie.
„Jakie dokumenty?”
„Powiedziała mi, że kazałeś jej podpisać dokumenty, których nie rozumiała”.
Mariama skrzyżowała ramiona. „Chodziło o to, żeby wszystko ogarnąć. Była stara. Nie dawała już rady ze wszystkim”.
“Jakie rzeczy?”
Znowu cisza.
“Dom?” zapytała Sakina.
Ousman uniósł brodę. „Dom jest teraz na moje nazwisko. Podarowała mi go z własnej woli”.
Sakina poczuła, jak pokój się przechyla.
„A co z ziemią mojego ojca?”
Ibrahima nagle podniósł wzrok.
Ousman rzucił mu ostrzegawcze spojrzenie.
„Sprzedano” – powiedział Ousman.
“Do kogo?”
Przeczytaj więcej na następnej stronie >>
