„Mam nadzieję, że docenisz wysiłek włożony w ten lunch, Claire” – powiedział Silas niskim, ochrypłym głosem, który rozbrzmiewał echem wśród drogiej porcelany i importowanych kryształów. Powoli sączył szampana, wpatrując się w moje chłodne, niebieskie oczy. „Chociaż, patrząc na twoją córkę, myślę, że niektórzy ludzie po prostu rodzą się bez zamiłowania do droższych rzeczy”.
Zaciskałem ciężki srebrny widelec, aż moje kostki zrobiły się ostre i bezkrwiste. Serce waliło mi w żebrach jak uwięziony ptak desperacko próbujący uciec. Nie postawiłem stopy w tym domu od pięciu lat. Nie byłem tu na szynce w miodzie ani na klasycznym Dom Pérignon. Byłem tu, ponieważ dwa tygodnie temu Silas mimochodem wspomniał, że prywatny fundusz medyczny, który finansował „specjalistyczny” ośrodek opieki mojej matki, podlega jego bezpośredniej i uznaniowej kontroli. Sugestia była jasna: muszę wziąć udział w wielkanocnym rodzinnym zdjęciu, zagrać syna marnotrawnego, bo inaczej opieka nad matką zostanie odcięta.
Obok mnie Lily siedziała zupełnie nieruchomo. Emanowała spokojem i niepokojem, którego nie odziedziczyła po hałaśliwych, zrzędliwych Thorne’ach. Jej drobne dłonie leżały starannie złożone na kolanach, ale jej ciemne oczy wciąż wpatrywały się w małe, zaskakująco zakurzone kartonowe pudełko, które uparła się przynieść z mojej rozklekotanej Hondy, teraz starannie ukryte pod obrusem obok jej krzesła.
