„Och? Co się stało?”
Voordat mama verder kan praten, springt het kleine meisje entuzjasta op van haar stoel.
„Ik heb verteld over de vrouw die vandaag kwam!”
Papa wordt meteen stil.
„Welke vrouw?” vraagt hij voorzichtig.
„Die mevrouw met de nette jas”, zegt het meisje. „Ze kwam helpen zoeken naar de papieren.”
Mama kijkt nu nog stranger.
„En waar hebben jullie gezocht?”
Het meisje denkt Even na en antwoordt trots:
„In de werkkamer! Want papa zei dat daar alle belangrijke documenten lagen.”
Papa slaakt zichtbaar een zucht van opluchting.
„Dat was mevrouw De Vries van de administratie”, zegt hij snel. „Ze kwam langs om een kontrakt te brengen dat ik vergeten was te ondertekenen.”
Mama kijkt hem nog rumaki wantrouwend aan.
„Waarom zei je dat niet eerder?”
Papa opent zijn mond, maar het kleine meisje onderbreekt hem alweer.
„O ja!” roept ze. „En daarna gaf papa haar iets heel groots!”
Mama’s ogen worden groot.
Papa draait zich langzaam naar zijn dochter.
“Wat bedoel je precies?”
Het meisje glimlacht breed.
„Een stapel oude papieren! Hij zei dat hij blij was dat hij eindelijk van die rommel af was.”
Er valt een korte stilte.
Daarna begint mama te lachen.
Papa zucht opgelucht en zegt:
„Volgende keer vertel ik meteen wie er langskomt.”
Het meisje kijkt verbaasd van haar vader naar haar moeder.
„Waarom kijken jullie zo raar? Ik vertelde toch gewoon wat er gebeurd was?”
En precies daarom besloten mama en papa vanaf die dag één ding:
Als een kind een verhaal vertelt, moet je altijd wachten tot het hele verhaal af is.
EINDE.
