Miesiące później często wracał myślami do tej pierwszej randki: dziwacznych odpowiedzi matematycznych, skrytego wyznania o kalkulatorze, śmiechu, który przełamał lody. To, co zaczęło się jako prosty, rutynowy egzamin, przerodziło się w coś o wiele ważniejszego. Ci mężczyźni pokazali mu, że starzenie się nie polega na utracie tego, co umyka, ale na zachowaniu humoru, odwagi i historii, które pozostały.
Nadal uczestniczą w Kręgu Wspomnień. Czasami ich odpowiedzi są zupełnie błędne. Czasami mają rację. Ale zawsze dzielą się z uśmiechem.
Ich wartość nigdy nie była mierzona ocenami z egzaminów. Jej miarą był śmiech rozbrzmiewający w sali, historie opowiadane w gronie przyjaciół i godność płynąca z samego faktu bycia znanym. Odkryli, że starzenie się nie oznacza kurczowego trzymania się przeszłości.
